Samochodem po Europie: Hiszpania - od Barcelony przez Walencję po Andaluzję | Blog

Słoneczny poranek w Barcelonie, nagrzewający się asfalt i droga, która przez pierwsze dni trzyma się blisko Morza Śródziemnego. Za szybą przesuwają się palmy, zielone wzgórza, białe zabudowania i kolejne zjazdy w stronę plaż. Im dalej na południe, tym słońce jest ostrzejsze, krajobraz bardziej surowy, a droga coraz częściej prowadzi tam, gdzie cień staje się równie ważny jak miejsce parkingowe.

Najwygodniejszy wariant to przylot do Barcelony, odbiór samochodu dopiero przy wyjeździe z miasta i zwrot w Sewilli albo Maladze. Własnym autem z Polski również można tu dotrzeć, ale oznacza to około 2000-2500 km w jedną stronę, przejazd przez Niemcy i Francję oraz co najmniej jeden nocleg tranzytowy. To plan dla tych, którzy drogę traktują jako część urlopu, a nie przeszkodę między domem a pierwszym hiszpańskim porankiem.

Trasa przez Hiszpanię – od Morza Śródziemnego po Andaluzję

Proponowana trasa prowadzi najpierw wzdłuż wybrzeża, później przecina coraz bardziej suche krajobrazy południowo-wschodniej Hiszpanii, a na końcu wspina się w stronę Granady, Ronda i białych miasteczek Andaluzji:

Barcelona – Tarragona – Peñíscola – Walencja – Alicante – Cartagena – Cabo de Gata – Granada – Malaga – Ronda – Sewilla

Podstawowy przebieg liczy około 1400-1500 km. Po doliczeniu dojazdów do noclegów, plaż, punktów widokowych i mniejszych miejscowości bardziej realne będzie 1500-1700 km.

Za kierownicą spędzimy łącznie około 16 godzin, ale to jedynie suma przejazdów między głównymi punktami. Na Cabo de Gata, w okolicach Ronda i na lokalnych drogach Andaluzji liczba kilometrów przestaje dobrze opisywać czas przejazdu. Na całość najlepiej przeznaczyć 10-14 dni. Przy krótszym wyjeździe można zakończyć podróż w Maladze.

Barcelona – Tarragona: około 100 km, czas przejazdu ok. 1 godz. 15 min.
Tarragona – Peñíscola: około 130 km, czas przejazdu ok. 1 godz. 30 min.
Peñíscola – Walencja: około 145 km, czas przejazdu ok. 1 godz. 40 min.
Walencja – Alicante: około 170 km, czas przejazdu ok. 2 godz.
Alicante – Cartagena: około 120 km, czas przejazdu ok. 1 godz. 20 min.
Cartagena – Cabo de Gata: około 190-200 km, czas przejazdu ok. 2 godz. 30 min.
Cabo de Gata – Granada: około 170-190 km, czas przejazdu ok. 2 godz.
Granada – Malaga: około 125 km, czas przejazdu ok. 1 godz. 30 min.
Malaga – Ronda: około 100-120 km, czas przejazdu ok. 2 godz.
Ronda – Sewilla: około 130 km, czas przejazdu ok. 2 godz.

Czasy nie obejmują korków, postojów ani zjazdów do miejsc położonych poza główną trasą. Szczególnie na południu Hiszpanii 100 km może oznaczać szybki przejazd autostradą albo kilka godzin zakrętów, punktów widokowych i przystanków, podczas których trudno wrócić do klimatyzowanego wnętrza samochodu.

Barcelona – samochód przyda się dopiero przy wyjeździe

Barcelona dobrze rozpoczyna podróż, ale nie daje wielu powodów, aby odbierać samochód zaraz po przylocie. Metro i autobusy docierają do najważniejszych części miasta, parkingi są drogie, a ruch nie sprzyja spokojnemu oswajaniu się z wynajętym autem.

Najlepszy plan jest prosty – najpierw zwiedzanie, później odbiór samochodu i wyjazd, najlepiej rano, zanim upał i miejski ruch zdążą nabrać tempa.

Kierowcy przyjeżdżający własnym samochodem z Polski muszą pamiętać o barcelońskiej strefie niskiej emisji. Pojazd na zagranicznych tablicach powinien zostać wcześniej dodany do odpowiedniego rejestru. Formalności warto załatwić z wyprzedzeniem, zamiast rozpoczynać urlop od sprawdzania, czy hotelowy parking znajduje się już wewnątrz strefy, czy jeszcze szczęśliwie poza nią.

Przy wynajmie trzeba od razu sprawdzić opłatę za zwrot samochodu w innym mieście. To właśnie ona, a nie autostrady, może być jednym z większych dodatkowych kosztów objazdówki.

Z Barcelony do Walencji – szybki początek nad morzem

Z Barcelony ruszamy na południe drogami AP-7 i A-7. Pierwszy etap jest łatwy do zaplanowania, dlatego nie warto komplikować go nadmiarem przystanków.

Tarragona leży około 100 km od Barcelony i dobrze sprawdza się jako pierwsza przerwa. Dalej naturalnym postojem jest Peñíscola, która dzieli drogę do Walencji na dwa wygodne odcinki.

To nadal ta część podróży, w której jedzie się sprawnie. Droga jest szeroka, morze pojawia się i znika między zabudową, a na postojach pierwszym odruchem szybko staje się szukanie kawałka cienia. Nawet krótka przerwa na parkingu wystarczy, żeby przypomnieć sobie, że temperatura na ekranie samochodu i temperatura odczuwalna po otwarciu drzwi to dwie różne rzeczy.

Nie trzeba zjeżdżać do każdej miejscowości położonej kilka kilometrów od trasy. Wybrzeże między Barceloną a Walencją potrafi zamienić spokojny dzień w serię rond, parkingów i powrotów na tę samą autostradę. Lepiej wybrać dwa miejsca, w których naprawdę chcemy się zatrzymać, niż przez cały dzień oglądać morze głównie z łącznic.

Walencja – Alicante: między szybkim przejazdem a nadmorską drogą

Z Walencji do Alicante najsprawniej prowadzi A-7. To dobry wybór, jeśli przejazd ma być tylko połączeniem między dwoma miastami.

Alternatywą jest N-332, biegnąca bliżej wybrzeża przez okolice Calpe, Altei i Benidormu. Droga jest wolniejsza, ale też bardziej wakacyjna. Między rondami pojawiają się skaliste zbocza, białe zabudowania, palmy i intensywny błękit morza. Nie zawsze da się zatrzymać dokładnie tam, gdzie widok wygląda najlepiej, ale sam przejazd ma zdecydowanie więcej charakteru niż A-7.

Trzeba tylko pamiętać, że N-332 prowadzi przez kurorty, skrzyżowania i miejscowości turystyczne, dlatego w sezonie nawet krótki fragment może zająć znacznie więcej czasu niż przejazd autostradą. Warto wybrać ją wtedy, gdy plan zakłada konkretny postój nad morzem i nie zależy nam na szybkim dojeździe do Alicante.

Alicante i Cartagena – ostatnie kilometry Hiszpanii kurortowej

Z Alicante do Cartageny jest około 120 km, dlatego oba miasta można połączyć w jednym dniu. Cartagena dobrze nadaje się na nocleg przed dalszą jazdą w stronę prowincji Almería.

To moment, w którym trasa zaczyna się wyraźnie zmieniać. Zieleń stopniowo znika, ziemia nabiera rdzawych i piaskowych odcieni, a zabudowa staje się rzadsza. Kolejne kilometry coraz słabiej przypominają wakacyjny katalog z Costa Blanca, a coraz bardziej suchy, surowy krajobraz prowincji Almería.

Kończy się najbardziej uporządkowana część podróży. Dalej Hiszpania robi się bardziej surowa i mniej przewidywalna. Droga przestaje być tylko sposobem dotarcia do kolejnego miasta i sama zaczyna grać jedną z głównych ról.

Cabo de Gata – punkt zwrotny całej objazdówki

Cabo de Gata nie jest kolejnym przystankiem między Cartageną a Granadą. To miejsce, w którym warto przerwać marsz na południe i przeznaczyć cały dzień na krótsze przejazdy.

Wulkaniczne wzgórza, klify, saliny i zatoki tworzą krajobraz zupełnie inny od tego, który towarzyszył nam wcześniej. Światło jest ostre, roślinność niska, a rozgrzany asfalt przecina przestrzeń, która miejscami wygląda niemal pustynnie. Gdy droga dochodzi do morza, błękit zatoki wydaje się jeszcze intensywniejszy właśnie dlatego, że wszystko wokół jest suche i spalone słońcem.

Warto zaplanować przejazd przez okolice San José, plaże Mónsul i Los Genoveses, latarnię Cabo de Gata oraz punkt widokowy przy Arrecife de las Sirenas.

Drogi są węższe, miejscami bardziej kręte, a punkt docelowy nie zawsze znajduje się tam, gdzie kończy się asfalt. Do części miejsc prowadzą odcinki szutrowe albo piesze dojścia, dlatego przed opuszczeniem głównej drogi trzeba sprawdzić warunki wynajmu. Samochód z wypożyczalni daje dużą swobodę, ale zwykle tylko do momentu, gdy jego koła pozostają na trasie zaakceptowanej w umowie. Samotna zatoka na końcu kamienistej drogi może wyglądać kusząco, jednak pracownik wypożyczalni podczas zwrotu auta może patrzeć na sprawę mniej romantycznie.

Na Cabo de Gata najlepiej przeznaczyć pełny dzień i nocleg w San José, Carboneras, Níjar albo okolicach Almeríi. Próba zobaczenia parku po drodze do Granady sprawi, że najciekawszy fragment trasy zamieni się w szybkie postoje przy samochodzie. Tutaj średnia prędkość naprawdę nie ma znaczenia. Liczy się raczej to, czy znajdziemy miejsce w cieniu, czy zdążymy zejść na plażę i czy kolejna zatoka nie zatrzyma nas dłużej, niż przewidywał plan.

Z Cabo de Gata do Granady – morze zostaje z tyłu

Z Cabo de Gata kierujemy się w stronę Almeríi, a następnie A-92 do Granady. Po raz pierwszy wyraźnie odchodzimy od wybrzeża.

Droga zaczyna się wspinać, suche równiny przechodzą w górski krajobraz, a kolor ziemi i światła stopniowo się zmienia. Morze znika z lusterka, pojawiają się długie podjazdy, a powietrze na wyżej położonych fragmentach może być wyraźnie chłodniejsze niż na wybrzeżu.

To jeden z tych odcinków, na których Hiszpania zmienia scenerię bez długiego ostrzeżenia. Jeszcze rano schodziliśmy na plażę po rozgrzanym piasku, a kilka godzin później jedziemy w stronę miasta otoczonego górami.

W Granadzie samochód najlepiej zostawić na parkingu przy noclegu. Historyczne dzielnice mają ograniczenia wjazdu, strome ulice i przejazdy, których nie należy traktować jak zaproszenia do sprawdzenia zwrotności wynajętego auta. Znaki ustawione przy wjeździe mają pierwszeństwo przed wskazaniami nawigacji. To szczególnie ważne w rejonie starego miasta, gdzie skrót może skończyć się bramą, ograniczeniem albo ulicą, która na ekranie wyglądała znacznie bardziej gościnnie.

Z Granady przez Malagę do Ronda – kończą się łatwe kilometry

Z Granady do Malagi prowadzą A-92M i A-45. Odcinek liczy około 125 km i zajmuje mniej więcej półtorej godziny. Trasa jest szybka, ale pojawiają się na niej długie zjazdy i podjazdy. Przy samochodzie z manualną skrzynią warto korzystać z hamowania silnikiem, szczególnie podczas dłuższych zjazdów.

Wraz ze zbliżaniem się do Malagi wraca ciepłe, morskie powietrze i gęstsza zabudowa. Po surowych krajobrazach okolic Almeríi i górskiej Granadzie Costa del Sol może sprawiać wrażenie powrotu do bardziej znanej, wakacyjnej Hiszpanii. Palmy, jasne apartamentowce, rozgrzane promenady i ruch ciągnący się wzdłuż wybrzeża szybko przypominają jednak, że nie jesteśmy tu sami.

Malaga może być końcem objazdówki albo krótkim przystankiem przed dalszą jazdą do Ronda i Sewilli. Jeżeli mamy jeszcze kilka dni, szkoda zatrzymywać się właśnie tutaj. Za Malagą zaczyna się część trasy, w której kilometry ponownie przestają być dobrym miernikiem czasu.

Na Costa del Sol można korzystać z bezpłatnej A-7 albo wybranych płatnych odcinków AP-7. A-7 prowadzi przez mocno zabudowane wybrzeże i w sezonie potrafi się korkować. AP-7 omija część ruchu w rejonie Marbelli i Estepony, ale przy naszej trasie nie jest konieczna.

Z Malagi do Ronda jest około 100-120 km, jednak przejazd zajmuje zwykle blisko dwóch godzin. Do wyboru są dwa główne warianty:

trasa przez A-357 i okolice Ardales, którą można połączyć z Caminito del Rey,
przejazd wzdłuż Costa del Sol i odbicie w góry w rejonie Marbelli lub San Pedro de Alcántara.

Drugi wariant jest bardziej kręty i może być mocno obciążony ruchem. Najlepiej pokonać go za dnia. W ostrym słońcu zakręty i skaliste zbocza są lepiej widoczne, a po drodze łatwiej zatrzymać się tam, gdzie góry otwierają widok na wybrzeże. Wyjazdu nie warto zostawiać na moment, w którym zachód słońca już się skończył, kolacja się przeciągnęła, a do noclegu nadal prowadzi kilkadziesiąt górskich zakrętów.

Ronda i pueblos blancos – biel, słońce i wąskie ulice

Ronda jest dobrym punktem wypadowym do białych miasteczek Andaluzji. W pobliżu znajdują się między innymi Setenil de las Bodegas, Grazalema i Zahara de la Sierra.

Pueblos blancos nieprzypadkowo wyglądają najlepiej w mocnym słońcu. Białe ściany odbijają światło, wąskie uliczki dają odrobinę cienia, a za zabudową pojawiają się suche wzgórza, oliwne gaje i drogi układające się na zboczach. Nie warto próbować zobaczyć wszystkich miejscowości jednego dnia. Lokalne drogi są wolniejsze, niż sugeruje mapa, a przejazdy przez góry zajmują czas nawet wtedy, gdy odległości wyglądają niepozornie. Lepiej wybrać jedno lub dwa miasteczka i zatrzymać się w nich na dłużej. Najgorętszą część dnia można przeznaczyć na spokojny obiad albo spacer po zacienionych ulicach, zamiast próbować zaliczać kolejne punkty w pełnym południowym słońcu.

Historyczne centra mają strome podjazdy, ostre zakręty i uliczki projektowane bez konsultacji ze współczesnymi wypożyczalniami SUV-ów. Samochód najlepiej pozostawić na parkingu przy wjeździe. Kilkaset metrów spaceru zwykle jest mniej stresujące niż odkrycie, że droga staje się coraz węższa, ściany coraz bliższe, a miejsce do zawracania najwyraźniej znajduje się w innej części Andaluzji.

Z Ronda do Sewilli – przez gaje oliwne i otwartą przestrzeń

Najkrótsza trasa z Ronda do Sewilli zajmuje około dwóch godzin. Jeżeli po drodze dodamy pueblos blancos, przejazd może wypełnić większą część dnia. Po górskich odcinkach droga stopniowo się uspokaja. Krajobraz otwiera się, na wzgórzach pojawiają się gaje oliwne, a światło staje się bardziej miękkie, szczególnie późnym popołudniem.

Sewilla jest dobrym miejscem na zakończenie objazdówki i oddanie samochodu. W centrum auto przestaje dawać przewagę, a kolejne godziny postoju zaczynają kosztować więcej niż wygoda, którą oferuje. Trasę można przedłużyć do Kadyksu. Z Sewilli to około 120 km w jedną stronę. Przy wjeździe do miasta można skorzystać z Puente de la Constitución de 1812, za którego przejazd nie pobiera się osobnej opłaty.

Kadyks dobrze pasuje do tej podróży jako finał nad Atlantykiem. Zaczynaliśmy nad Morzem Śródziemnym, jechaliśmy przez rozgrzane wybrzeże, pustynne krajobrazy i góry, a kończymy tam, gdzie światło odbija się już od innej wody.

Autostrady, promy i mosty – za co zapłacimy?

Hiszpania nie stosuje winiet. Większość proponowanej trasy można pokonać bez dodatkowych opłat, korzystając z A-7, A-92, A-92M i A-45.

Płatne są wybrane autostrady oznaczone jako AP. Na naszej trasie dotyczy to przede wszystkim fragmentów AP-7 na Costa del Sol.

Orientacyjnie można przyjąć:

0 euro, jeśli korzystamy wyłącznie z bezpłatnych tras,
około 10-25 euro / 45-110 zł, jeśli wybierzemy płatne odcinki AP-7 (Sprawdź cennik opłat).
więcej przy przedłużeniu podróży w stronę Estepony lub Gibraltaru.

Nie trzeba kupować winiety ani specjalnego urządzenia. Na bramkach można płacić kartą lub gotówką.

Podstawowa trasa z Barcelony do Sewilli nie wymaga korzystania z promu ani płatnego mostu. Prom pojawia się dopiero przy przedłużeniu podróży na Baleary. Rejsy samochodowe odpływają między innymi z Barcelony i Walencji, ale Majorka albo Ibiza oznaczają osobną logistykę i przynajmniej kilka dodatkowych dni. Wyspy najlepiej zostawić na kolejną podróż. Nie wszystko trzeba dodawać do jednego planu tylko dlatego, że znajduje się na tej samej mapie.

Ile kosztuje objazdówka samochodem po Hiszpanii?

Przy trasie liczącej 1600 km i średnim spalaniu 6,5 l/100 km samochód zużyje około 104 litrów paliwa.

Przy cenie 1,50 euro za litr koszt wyniesie około 156 euro, a przy cenie 1,70 euro około 177 euro. Większe auto spalające 8 l/100 km zużyje na tym samym dystansie około 128 litrów.

Paliwo: około 155-220 euro (670-950 zł).
Autostrady: około 0-25 euro (0-110 zł).
Parkingi: około 80-160 euro (350-700 zł).
Zwrot samochodu w innym mieście: koszt zależy od cennika wypożyczalni.

Najbardziej zmienne będą parkingi oraz opłata za oddanie samochodu w innym mieście. Nocleg z miejscem postojowym może okazać się korzystniejszy niż tańszy apartament, do którego trzeba doliczyć publiczny garaż.

Latem warto również sprawdzić, czy parking przy noclegu jest zadaszony. Po całym dniu jazdy różnica między samochodem pozostawionym w cieniu a autem stojącym przez kilka godzin w pełnym słońcu jest większa, niż sugeruje cennik hotelu.

Hiszpania za kierownicą

Podstawowe ograniczenia prędkości dla samochodów osobowych wynoszą:

120 km/h na autostradach i drogach ekspresowych,
90 km/h na większości zwykłych dróg poza terenem zabudowanym,
50 km/h na miejskich drogach z co najmniej dwoma pasami w każdym kierunku,
30 km/h na ulicach z jednym pasem ruchu w każdym kierunku,
20 km/h na ulicach, na których jezdnia i chodnik znajdują się na jednym poziomie.

Niższe limity pojawiają się między innymi w tunelach, przy robotach drogowych, na odcinkach górskich i przed większymi węzłami.

Po dłuższej jeździe autostradą łatwo przyzwyczaić się do 120 km/h i przeoczyć zmianę ograniczenia. NaviExpert pomaga kontrolować obowiązujący limit, a asystent pasa ruchu przydaje się na wielopasmowych rozjazdach wokół Barcelony, Walencji, Malagi i Sewilli. Tam problemem często nie jest sam zjazd, ale odpowiednio wczesne zajęcie jednego z kilku pasów prowadzących w podobnym kierunku.

Osoby wybierające się do Hiszpanii własnym samochodem mogą wcześniej zajrzeć do zakładki Ubezpieczenia w NaviExpert. Można tam przeglądać oferty OC i AC, dodać Assistance oraz wykupić ubezpieczenie turystyczne na rodzinny wyjazd.

Kiedy najlepiej ruszyć na południe?

Najwygodniejsze warunki do objazdówki panują zwykle wiosną i jesienią. Kwiecień, maj, wrzesień i październik pozwalają uniknąć największych upałów oraz części wakacyjnego ruchu. To nadal ciepłe miesiące, ale słońce nie narzuca jeszcze całego rytmu dnia. Można później ruszyć w trasę, dłużej spacerować po miastach i spokojniej zatrzymywać się przy punktach widokowych.

W lipcu i sierpniu trzeba przygotować się na wysokie temperatury w Andaluzji, większe zatłoczenie wybrzeża i trudniejsze parkowanie przy popularnych plażach. Dłuższe przejazdy najlepiej rozpoczynać rano, szczególnie między Cabo de Gata a Granadą oraz na drodze z Malagi do Ronda.

Nie chodzi wyłącznie o temperaturę. Poranny wyjazd zostawia także margines na nieplanowany postój, objazd albo zatokę, która miała zająć dziesięć minut, a zatrzymała nas na dwie godziny. W środku dnia lepiej czasem pozwolić Hiszpanii zwolnić. Zjechać z drogi, znaleźć cień, zjeść obiad i wrócić za kierownicę później, gdy światło staje się łagodniejsze, a krajobraz nabiera złotego koloru.

Od Barcelony do Andaluzji – jedna trasa, kilka różnych Hiszpanii

Na początku samochód służy przede wszystkim do sprawnego pokonywania odległości między Barceloną, Walencją i Alicante. Później jego rola się zmienia. Na Cabo de Gata pozwala dotrzeć do miejsc położonych poza głównymi trasami, a w górach Andaluzji daje swobodę, której nie zapewni żaden rozkład autobusów.

Ta objazdówka nie opiera się na jednym spektakularnym odcinku. Jej największą zaletą jest zmiana.

Szerokie drogi wokół Barcelony przechodzą w jasne, nadmorskie kurorty. Dalej zieleń znika, ziemia wysycha, a słońce odbija się od skał i piasku Cabo de Gata. Później droga wspina się ku Granadzie, schodzi ponownie nad morze i skręca w góry, między białe miasteczka Andaluzji.

Z Barcelony ruszamy przede wszystkim na południe. Do Sewilli dojeżdżamy już inną drogą, w innym świetle i z zupełnie innym wyobrażeniem o tym, ile może zmienić się w ciągu 1600 kilometrów.

¡Vamos!

Czytaj także:

7 rzeczy, o których warto pamiętać jadąc autem za granicę